19 Mayıs; sadece bir tören, bir resmi tatil ya da birkaç kutlama programı değildir.

Atatürk'ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı aslında bir ülkenin gençliğe verdiği değerin aynasıdır.

Bugün dönüp baktığımızda ise insan ister istemez şu soruyu soruyor:
Gerçekten gençlik ve sporu hak ettiği şekilde yaşatabiliyor muyuz?

Bir tarafta;
Telefon bağımlılığı, umutsuzluk, işsizlik kaygısı, gelecek korkusu, sosyal yalnızlık, kültürel kopuş…

Diğer tarafta;
Yetersiz spor altyapıları, liyakat tartışmaları, tesis eksiklikleri, ekonomik zorluklar nedeniyle spora erişemeyen gençler, erken yaşta sporu bırakmak zorunda kalan yetenekler…

Bugün Türkiye’de milyonlarca genç spor yapmak istiyor ama:
Mahallesinde güvenli saha bulamıyor,
Kulüp masraflarını karşılayamıyor,
Profesyonel destek alamıyor,
Eğitim ile spor arasında sıkışıyor,
Dijital bağımlılığın içine çekiliyor.

Spor ise artık sadece “madalya” üzerinden konuşuluyor.
Oysa spor; disiplin, karakter, ahlak, sağlık, özgüven ve toplum inşasıdır.

Eskiden mahallelerde çocuk sesleri, top sesleri vardı.
Bugün birçok genç; ekran başında, hareketsiz, yalnız ve gelecek kaygısı içinde büyüyor.

En acı tarafı ise şu:
Gençlik enerjisini üretime, bilime, sanata ve spora yönlendirmek yerine; kutuplaşma, umutsuzluk ve günlük hayatta ayakta kalma mücadelesine harcıyor.

Ama bütün olumsuzluklara rağmen hâlâ çok büyük bir potansiyel var.
Türkiye’nin genç nüfusu hâlâ büyük bir güç.
Doğru sistem kurulursa:
Mahalle spor kültürü yeniden canlanabilir,
Okul-spor sistemi güçlenebilir,
Yetenek taraması profesyonelleşebilir,
Gençlik merkezleri gerçek işlevine kavuşabilir,
Spor siyasetin değil liyakatin alanı olabilir.

Çünkü bir ülkenin geleceği;
Gençlerinin ne kadar umutlu olduğu ile ölçülür.

19 Mayıs’ın ruhu da tam olarak budur: “Gençliği sadece alkışlamak değil, geleceğe hazırlamak.”

Kutlamalar elbette yapılır.
Bayraklar açılır, marşlar söylenir.

Ama gerçek kutlama;
Bir gencin hayata tutunabildiği, spor yapabildiği, üretebildiği ve geleceğe umutla bakabildiği gün olur.

UĞUR ÖZTÜRK