KUM ZAMBAKLARI

Kumun içinden yükselen umut.

Kum zambaklarını görünce insanın usuna önce güzellik geliyor. Bembeyaz çiçekleriyle, narin gövdeleriyle, sanki kırılacakmış gibi duran incecik yapılarıyla doğanın en zarif armağanlarından biri… Oysa onları biraz daha yakından tanıyınca başka bir yüzleri çıkıyor ortaya.

Onlar direncin simgesi.
Kumsalın sıcak kumlarında yetişiyorlar. Suyun kıt, toprağın verimsiz olduğu yerlerde tutunuyorlar yaşama. Deniz rüzgârına, güneşin yakıcılığına, susuzluğa ve zorlu koşullara karşın köklerinden vazgeçmiyorlar. Onları güzel yapan yalnızca beyaz çiçekleri değil; bunca zorluğa karşın çiçek açmayı sürdürebilmeleridir.

İnsan da biraz kum zambağına benziyor.
Yaşam her zaman verimli topraklar sunmuyor insana. Kimileyin kuraklık oluyor yaşamımızda. Kimileyin yalnızlık, kimilwyin yoksunluk, kimileyin hayal kırıklığı… Kimileyin de üzerimize güneşten daha ağır yükler düşüyor. Ama insanın içinde görünmeyen bir kök var.

Tutunuyoruz.
Düşsek de yeniden kalkıyoruz. Yorulsak da yola devam ediyoruz. Umudumuz azalsa da bütünüyle yitirmiyoruz. Çünkü yaşamın en güçlü yanı, tüm olumsuzluklara karşın yeniden başlayabilme gücü.

Kum zambağı bana bunu düşündürüyor.
Kurumuş yaprakların, sıcak kumların arasında bembeyaz çiçeklerini açıyor. Sanki doğaya meydan okuyor:
“Tüm zorluklara, güçlüklere karşın ben buradayım.”
Ne büyük bir ders!
Çiçek açmak için her zaman bereketli topraklara gereksinim yok. Bazen insan, en zor koşullarda da güzellik yaratabilir. Bazen bir gülümseme, bir dost eli, güzel bir söz, küçük bir iyilik bile kurumuş bir yüreği yeniden yeşertebilir. Kum zambağı, bize koşulların değil, köklerin önemli olduğunu söylüyor.

Kökünüz sağlamsa rüzgârdan korkmazsınız.
İnancınız varsa karanlıktan korkmazsınız. Umudunuz varsa kuraklıktan korkmazsınız. Çünkü yaşam, her zaman kolay olanı seçmek değildir. Asıl yaşam, zor olanın içinde güzelliği bulabilmektir.

Fotoğraftaki kum zambaklarına bakıyorum. Çevresindeki yapraklar kurumuş. Toprak susuz. Mevsim değişmiş. Ama onlar hâlâ bembeyaz. Bana göre bu yalnızca bir çiçek değil.
Bir yaşam dersi.

“Ne olursa olsun çiçek aç.”
“Koşullar zor diye vazgeçme.”
“Kuraklık varsa köklerine sarıl.”
“Ve unutma; bazen en güzel çiçekler, en zor topraklarda açar.”

Kum zambakları işte bu yüzden direncin simgesidir.
Çünkü onlar, yaşamanın yalnızca uygun koşullarda değil, bütün zorluklara karşın olanaklı olduğunu anlatırlar.

Zeki BAŞTÜRK