İŞÇİYDİ ONLAR… EVE EKMEK GÖTÜRMEK İSTİYORLARDI!

İşçiydi onlar. Emekçiydi. Alın teriyle, nasırlı elleriyle hayatlarını kazanmaya çalışıyorlardı.

Sabah evlerinden çıkarken tek bir düşünceleri vardı: Akşam sağ salim evlerine dönmek, sevdiklerine kavuşmak ve çocuklarının sofrasına bir lokma ekmek koyabilmek…
Ama olmadı!

İzmir'in Aliağa ilçesindeki bir demir çelik fabrikasında meydana gelen patlama, 18 emekçinin yaşamını söndürdü. Bir anda yükselen alevler, dumanlar ve patlamanın ardından geriye enkaz, gözyaşı ve tanımsız bir acı kaldı.
On sekiz can…
On sekiz hayat…
On sekiz ayrı aile…
On sekiz yarım kalmış öykü…

Geride eşini yitirmiş kadınlar, evladını yitirmiş anne babalar, babalarının akşam eve dönmesini bekleyen çocuklar kaldı. Kimi bir daha eşinin sesini duyamayacak, kimi annesine ya da babasına sarılamayacak. Kimi de çocuklarının geleceği için hayaller kurarken bir anda kendisini tanımsız bir acının ortasında bulacak.

Şimdi o evlerde sofralar kurulacak belki ama bir sandalye hep boş kalacak. Kapılar açılacak ama beklenen kişi artık gelmeyecek. Telefonlar çalacak, yürekler umutla yerinden fırlayacak ama o beklenen ses duyulmayacak.

Peki, neden?
Bu bir iş kazası mı? İhmaller zinciri mi? Denetimsizlik mi? Sorumsuzluk mu?
Elbette yaşanan olayın gerçek nedenleri, yürütülecek soruşturma ve teknik incelemeler sonucunda ortaya çıkarılmalıdır. Ancak sorulması gereken soruların üzerini örtmek, acıyı paylaşmak adına birkaç başsağlığı mesajı yayımlamakla yetinmek mümkün değildir.

İş güvenliği neden vardır?
İşçinin can güvenliğini sağlamak, çalışma ortamını güvenli hâle getirmek, gerekli önlemleri almak ve olası tehlikeleri önceden belirlemek için…
Üretim elbette önemlidir. Fabrikalar, işletmeler, yatırımlar, ekonomik büyüme elbette gereklidir. Ancak bütün bunların üzerinde bir değer vardır: İNSAN HAYATI!

Hiçbir üretim hedefi, hiçbir ekonomik kazanç, hiçbir ticari çıkar insan yaşamından daha değerli olamaz.

Bir ülkede işçiler çalışırken hayatlarını kaybediyorsa, orada yalnızca iş güvenliği değil, insan hayatına verilen değer de sorgulanmalıdır.

İş kazaları kader değildir. Önlenebilir kazaların, gerekli önlemler alınmadığında birer iş cinayetine dönüşme ihtimali vardır. Bu nedenle her olay bütün yönleriyle araştırılmalı, sorumlular varsa belirlenmeli ve hukuk önünde hesap vermelidir.

Denetimler kâğıt üzerinde kalmamalı, iş güvenliği bir formalite olarak görülmemelidir. İşçinin yaşam hakkı, işverenin insafına ya da tesadüflere bırakılamaz.

Unutmayalım; işçiler bu ülkenin fabrikalarını, yollarını, köprülerini, binalarını yapan; üreten, çalışan, alınteri döken insanlardır. Onların emeğiyle yükselen bir ekonominin, onların hayatını korumak gibi temel bir sorumluluğu da vardır.

Bugün İzmir'de 18 ocağa ateş düştü. Ama bu acı yalnızca o ailelerin acısı değildir. Bu acı hepimizin acısıdır. Dileğimiz, bu büyük felaketin bütün yönleriyle aydınlatılması, sorumluların hukuk önünde hesap vermesi ve benzer acıların bir daha yaşanmamasıdır. Çünkü hiçbir anne evladını işyerinden gelecek kara bir haberle kaybetmemeli.

Hiçbir çocuk babasının yolunu gözlerken yetim kalmamalı. Hiçbir kadın eşinin tabutuna sarılmak zorunda bırakılmamalı.

İşçiler çalışmak, üretmek ve evlerine ekmek götürmek için işe giderler.

ÖLMEK İÇİN DEĞİL!

İnsan hayatının değeri, üretimden de kazançtan da büyüktür.

Bir kez daha soralım:
İşçiler neden ölüyor? Ve biz bu ölümleri daha ne kadar seyredeceğiz?

Yaşamını yitiren 18 emekçiyi saygıyla anıyor, ailelerine sabır ve başsağlığı, yaralılara acil şifalar diliyorum.

Zeki BAŞTÜRK