Unutmadık, Unutturmayacağız!

Takvimlerin Durduğu Akşam: 12 Kasım 1999

Her yıl kasım ayı gelip havalar biraz soğuduğunda, içimize tarif etmesi güç bir ürperti çöker. Kasım ayı, sadece sonbaharın bitişi değildir; 12 Kasım 1999 akşamının, saat 18.57’de duran hayatların ve o büyük sarsıntının adıdır.

Bundan 27 yıl önce, tam da insanların işinden gücünden dönüp akşam sofrasına oturduğu o saatte yer yerinden oynadı.

17 Ağustos’un yaraları henüz kanarken, Marmara Depremi’nin yaraları henüz sarılmamış, çadır kentlerin ışıkları sönmemiş, enkazların tozu bile tam olarak dinmemiş, acımız bile tazeyken aradan geçen 87 günün ardından gelen 7,2 büyüklüğündeki o deprem, o ikinci darbe, başta Düzce olmak üzere tüm bölgemizi derinden sarstı.

Dondurucu soğuğun ortasında çaresizce beklenen o geceler, komşunun komşuya uzattığı bir tas sıcak çorba, enkaz başındaki umutlu bekleyişler hala gözümüzün önüne gelmekte.

Yitirdiğimiz 845 canın her biri, bu toprakların ortak acısı olarak yüreğimize kazındı. O rakamların her biri, yarım kalmış bir sofranın, kapanmamış bir kapının, söylenememiş bir vedanın adıydı.

Aradan geçen 27 yıl, elbette sokakların çehresini değiştirdi. Yıkılan binaların yerine yenileri dikildi, şehir büyüdü, hayat kendi akışını yeniden buldu.

Ancak depremlerin bize bıraktığı en ağır miras, sadece fiziksel yıkım değildir; asıl sınav, acı soğuduktan sonra ne yaptığımızdır. Biz yerel hafızası güçlü bir coğrafyanın insanlarıyız; yaşadığımız o büyük acıyı da, o acıdan çıkardığımız dersleri de unutmamalıyız.

Şunu kendimize her gün hatırlatmak zorundayız: Bu coğrafya bir deprem kuşağının tam üzerinde yer alıyor. Deprem bir doğa olayıdır, bunu biliyoruz. Fay hatlarının milyonlarca yıllık hareketini durdurmaya kimsenin gücü yetmez.

Fakat o sarsıntıyı felakete dönüştüren şey yerin altındaki kırılmalar değil, yerin üstündeki ihmallerdir. Zemini tanımadan atılan temeller, bilimden uzak projeler, denetimsiz yükselen katlar ve "bize bir şey olmaz" rehaveti, her seferinde doğanın faturasını insana kesiyor.

Artık hiçbir mahallemizde çürük yapılara, denetimsiz inşaatlara, "bir kattan bir şey olmaz" anlayışına yer verilmemeli.

Yerel yönetimlerimizden mühendislerimize, müteahhitlerimizden her bir hemşehrimize kadar hepimiz aynı sorumluluğu taşımalıyız. Şehrin gelişimi, profesyonel şehir planlamacıların denetim ve ekip çalışmalarıyla yapılmalı.

Bilimin ışığından ayrılmadan, sağlam zeminlerde ve kurallara uygun inşa edilen evlerde yaşamak hepimizin en temel hakkı.

Bugün 12 Kasım’ı anarken sadece geçmişe dönüp yas tutmak yetmez. Anmak, aynı zamanda sorumluluk almaktır.

Yatay mimariden taviz vermemek, zemin etütlerini kâğıt üzerindeki bir formalite olmaktan çıkarıp hayati bir kırmızı çizgi haline getirmek ve afet bilincini çocuk yaşta bir yaşam kültürüne dönüştürmek zorundayız.

Çünkü deprem, unutulduğu an yeniden kapıyı çalan bir gerçektir.

Bazı tarihler takvim yapraklarında kalmaz; bir şehrin hafızasına, insanların ses tonuna, hatta kasım akşamlarının soğuğuna siner.

12 Kasım sadece bir anma günü değil, aynı zamanda bir muhasebe günüdür. "Gelecek olası bir depreme ne kadar hazırız?" sorusunu kendimize dürüstçe sorma günüdür.

Bu duygu ve düşüncelerle, 12 Kasım 1999’da hayatını kaybeden tüm vatandaşlarımızı bir kez daha rahmetle anıyor, yakınlarına sabır diliyorum.

Rabbim bu millete bir daha böyle acılar yaşatmasın; ama biz de tedbiri elden bırakıp kaderimizi ihmale teslim etmeyelim.

Meryem ALTUNKAYA, Denetim Kurulu Başkanı

BİRLEŞİK EMEKLİLER SENDİKASI

MERKEZ YÖNETİM KURULU