'Avunmak elbette kolaydır, 

Şehri yiğit bir türkü gibi dolaşmak,

Dağlara destanlar düşünmek kolaydır...

Hapislere bir sevinç çığlığı gibi düşmek;

Kızların nemli dudaklarında, 

Matbaalarda ve kongre zabıtlarında dünyayı tazelemek,

yeryüzüne depremler düşünmek kolaydır' 

demiş zamanın birinde her zaman yazdığı şiirlerinin bir pragrafında şairin biri. 

Oysa her zaman o kadar da kolay olmamıştır yazmak.  

Buruşturulup buruşturulup atılan kağıtlarda hiç bitirilememiş bir şiir gibi askıda kalmakta vardır işin sonunda.

Konuşmaya benzemez mesela Yazmak.  

Ya da dedikodu yapmaya.

Hatta kişinin duyamayacağı şekilde arkasından küfür etmekten daha zordur yazmak aslında!

Ve asla benzemez;

birilerinin gözlerinin içine bakarak konuşabilmek için Devletin Savcısından izin almaya!

Ve yazmaz tarih kitapları baş eğdiğimizi zulmün önünde.

Ölüme; yarine hasret bir sevdalı gibi öylece gideriz de yine de baş eğmeyiz zalimin önünde!

Aslında çok fazla zahmeti yoktur yazmanın. 

İnsan her yerde yazabilir ve çoğu zaman konuşmaktan daha kolaydır.

Yaşamak gibidir yazmak 'yaşam' kadar gerçek.

O yüzden demişler ya söz uçar yazı kalır diye.

Bazen küflü ekmek kokan bir avluda atılan sabah voltasında,

bazen de umudun bile aşk gibi koktuğu bir deniz kenarında.

Dört tarafı sularla çevrili bir toprak parçasının

adını ‘Vatan’ diye yazabilmek için rüzgara ve hırçın dalgalara karşı dik durmayı becerebilmektir yazmak!

Aslolan unutmamaktır konuştuğunu da, yazdığını da...

Ve durabilemektir en önemlisi yaptığının arkasında...

Yazılacak çok şey var aslında.

Konuşulacakta.

Anlatılacak ve yaşanacakta...

Zaman, denildiği gibi herşeyin ilacıysa eğer,

Finali yazmak için de biraz beklemeye değer!