Depremin üzerinden 18 gün geçti. Sadece 11 il değil tüm ülke deprem altında kaldı.

Kefensiz, yıkanmadan ya da görece şanslı isek dini şartlarda defnedilen 44 bin kişiden biriyiz. Vali beye göre belki 3, 4 veya 5 katı fazla olan, kayıtlara girmeyen, gömülen, hala göçük altında olan, bedeni enkaza karışan ve enkazla kaldırılan, ölüme terk edilenleriz.

Göçük altından çıkarılmış, çok zor koşullar altında çeşitli operasyonlar geçirmiş, tedavisi süren, taburcu olan yaralılarız ya da uzuvlarını bir bölümünü kaybetmiş sakat kalanlarız. Bu depremin travmasını belki bir ömür taşıyacak olanlarız. 

Sabahın 04:17’sinde can havli ile dışarı fırlayan, günlerce göçük altındakiler için çırpınan, göçük önünde bekleyen, ya konteyner evlere veya çadırlara yerleşen ya kendi imkanlarımızla yaptığımız derme çatma çadırlarda yaşama tutunan ya da yakınlarımızın yanına sığınan, başka kentlerde yardımseverler ve kamu kurumlarının desteği ile bir eve yerleşen, yaşamını sürdüren depremzedeleriz.

Fiziken bize ve evimize bir şey olmasa da en yakınları, komşuları mağdur, muhtaç, sakat veya ölmüş olan, varlıklarını kaybedenlerin acısı ile dolu olan, yaşadığı şehri, ilçesi, köyü harap olmuş, tekrar eski hale gelmeyecek, büyük üzüntüler içinde olanlarız.

Deprem bölgesinde olmasak da haberdar olduğumuzdan beri olan biteni izleyip, acılarla, hüzünle, mağduriyetle bin bir türlü zorlukla karşılaşanların yaşadıklarını hisseden, bir şeyler yapmaya çabalayan, yetemeyen, çaresiz kalanlarız.

Ne oldu bize, halkımıza? Dünya savaşına mı girdik? Büyük bir gök taşı mı çarptı ülkemize? Hiç bilmediğimiz, uyarılmadığımız, birden ortaya çıkan bir felaketle mi karşılaştık? 

Bunların hiçbirinin olmadığını biliyoruz. Kabul edemiyoruz, anlam veremiyoruz, sindiremiyoruz.

Bilim adamlarının, uzmanların birçok kez en ciddi şekilde uyarmış olduğu, üniversitelerin, meslek örgütlerinin, muhalefet partilerinin sürekli dikkat çektiği, uyardığı, gerçekleşeceği ayan beyan ortada olan iki büyük depremin felaket olmaması için neden ülkenin yöneticileri, karar alıcıları önlem almadı? Yüz binlercemizin ölümüne, sakat kalmasına neden olan, milyonlarcamızı acılarla, üzüntülerle, yokluklarla, zorluklarla dolu bir yaşama mahkûm eden depremler için bizlerden toplanan milyarlarca lira neden önlem almaya kullanılmadı? Aç gözlü, bilimden uzak, zemin ve inşaat tekniklerini umursamayan yüzbinlerce müteahhit nasıl kontrol edilmedi, onlara göz yumuldu? Neden afet sonrası arama kurtarmaya, barınmaya, soğuğa, beslenmeye, temizliğe vb hazırlıklı değildik? DEVLETİN YÖNETİMİ NASIL BU KADAR KÖTÜ OLDU?

Çok üzüntülü ve öfkeliyiz. Tüm yaşananlara neden olan, istifa edip utancından evinden çıkamayacak durumdakilerin hiç suçları yokmuş gibi davranabilmesine, devletin yönetimindeki sorumlu ve yetkililere çok öfkeliyiz. Halk sağlığını umursamayıp görevinde usulsüzlük yapan, yanlışları görmezden gelen, kâr hırsı ile işlerine hile hurda karıştıranlara, liyakatsizlikle aflarla insanları yok sayan siyasi düzene çok kızgınız. 

Bu sefer de tüm suçlulardan anayasal haklarımızı kullanarak dayanışma ile hesap soramazsak, şükreder, kader dersek, sessiz kalıp sürüncemeye bırakırsak yazıklar olsun bize. Bu depremde felaketinde payı olanların, sorumluların adil yargılanmasına destek olmasını bekleyemeyiz. 1999 depreminde 2 binin üzerindeki davada birkaç kişinin çok kısa sürelerde ceza aldığını unutmamalıyız. Hepimiz depremden etkilendik açılan davalara taraf olmalı, takip etmeli, şeffaf ve delillere dayanan, tüm sorumluların hesap vereceği davalar olmasının takipçisi olmalıyız.

Not almak not edilmek için değil yok edilenler için, yaşam için mücadele edelim. Bu ülkenin, devletin sahibi yani halkı olarak her şey normalmiş gibi devam edersek daha çok deprem altında kalacağız, öleceğiz, sakatlanacağız, mağdur olacağız. Unutmayalım. 

Uğur Mumcu’nun seslenişinden esinlenerek, “Bizler öldük, yaralandık, sakat kaldık, bin bir emekle kurduğumuz yaşamımız mahvoldu. Yaşananları, suçluları, hesap sormayı, bizi UNUTMA halkım."