İNSAN, DÖRT MEVSİM GİBİDİR

Gönlümüzden de mevsimler geçer…

İnsan, tıpkı doğa gibi dört mevsimi yaşar. Bazen yaz güneşi gibi sıcacık, bazen ilkbahar sabahı gibi umut dolu, bazen kış ayazı gibi soğuk, bazen de sonbahar hüznü gibi kırılgandır. Çünkü insan yalnızca takvim yapraklarıyla değil, yaşadıklarıyla da değişir. Her gülüşün ardında bir sevinç, her suskunluğun içinde bir kırgınlık, her bakışın derinliğinde anlatılmamış bir öykü vardır.

İnsan, gülerken yazdır.
İçinde güneş açar, yüreği ısınır. Yaşama umutla bakar. Dostluklar çoğalır, sevgiler büyür, kahkahalar etrafına yayılır. Her şey güzel, her şey yaşanmaya değer görünür. Sanki hiç bitmeyecekmiş gibi gelir mutluluklar. Oysa yazın da bir sonu vardır.

İnsan sevinirken ilkbahardır.
Her şey yeniden başlar. Umutlar filizlenir, hayaller yeşerir. İçinde çiçekler açar, yüreğinde kelebekler uçuşur. Yeni başlangıçlara, güzel günlere, yaşanmamış mutluluklara kapı aralar. İlkbahar gibi tazelenir insan. Dün yaşadığı acıları unutmak, yarına yeniden inanmak ister.

İnsan, soğurken kıştır.
Bazen bir söz, bazen bir davranış, bazen de beklenmedik bir hayal kırıklığı dondurur insanın içini. Güvendiği dağlara kar yağar. Dost bildiklerinden uzaklaşır, sevdiği insanlara yabancılaşır. Gülüşleri azalır, sözcükleri kısalır. Kimi zaman kalabalıklar içinde bile üşür insan. Çünkü en soğuk kış, insanın yüreğinde yaşanandır.

İnsan, düşleri yıkılırken sonbahardır.
Yapraklar birer birer dökülür umutlarından. Beklentiler azalır, özlemler çoğalır. Dün büyük bir coşkuyla sarıldığı düşler, bugün birer anıya dönüşür.

Biraz hüzün, biraz pişmanlık, biraz da kabulleniş vardır içinde. Sararmış yapraklar gibi geçmişin izleri düşer insanın önüne.Ama unutmamak gerekir ki sonbahar, yaşamın sonu değildir. Dökülen her yaprak, yeni bir baharın habercisi olabilir.

İşte insanı insan yapan da budur: Değişebilmek, yenilenebilmek, düşse de yeniden ayağa kalkabilmek…

Yaşam, her zaman güneşli günlerden ibaret değildir. Bazen yağmur yağar, bazen fırtına kopar, bazen de uzun süre güneş yüzü görmeyiz. Önemli olan, hangi mevsimde olursak olalım içimizdeki yaşam sevincini ve umudu koruyabilmektir.

Belki de insanın en büyük sınavı, kışın ortasında ilkbahara inanabilmektir. Çünkü hiçbir kış sonsuza dek sürmez. Her gecenin bir sabahı, her sonbaharın ardından bir ilkbaharı vardır.

Ve insan… Yaşı kaç olursa olsun, yüreğinde umut taşıdığı sürece yeniden çiçek açabilir. U

nutmayalım; takvimler mevsimleri değiştirir, yaşadıklarımız insanı… Ama umudunu yitirmeyenlerin gönlünde bahar hiç eksik olmaz.

Güzel günler, güzel duygular ve gönlünüzden hiç eksilmeyen baharlar dilerim. Sağlıcakla kalın.

Zeki BAŞTÜRK