Gazeteci, yazar Bünyamin Nami Tonka'nın kaleminden;

Sarıkamış Şehitlerine..

'' Bu gün, benim için acıların en büyüğü...
1914 yılı Aralık ayı...
"Çepni Bölgesi" çocukları yirmi ve kırk beş yaş arasında olanlar askere alınırlar...
Dedemin Babası Emin, Amcası Hasan da askere alınır. Yine, Rahmetli Annemin dedesi Recep de askere alınanlar içindedir...

En yakın cephe, Kafkas Cephesi'dir... Üçüncü Ordu emrine verilirler...
Burada, Enver Paşa ve Genel Kurmay Başkanı Friedrich(Fritz) Bronsert Von Schellendorf Paşa'nın emir ve komutasında Sarıkamış yönünde hücuma kalkan 9.-10.-11. Kolordular, yoğun kar yağışı altında, emre uyarlar. Gece fırtına çıkar ve hava sıcaklığı eksi derecelerdedir. Yürüyüş kolları, göz gözü görmediği için duraklar. Techizatları kış şartlarına uygun değildir. Gruplar halinde biraraya gelirler. Yapacak bir şey yoktur... Kuran okuyarak ölümü beklerler ve onların olduğu gruptaki herkes donarak şehit düşer... Emin ve Recep Dedelerim şehit olur. Hasan Büyük Amcam, geri çekilen birlik içindedir. Erzurum- Hasankale arasında çıplak ayakla ve ayak tırnakları donmuş ve bir kısmı yok olmuş halde daha fazla yürüyememiş ve köyümüzden olup savaşta kurtulan amcanın ifadesine göre, bana bir sigara ver, der. Sigarayı alır. Cenin vaziyetine geçer. Arkadan Ruslar gelmektedir... Büyük Amcam, sen git, diye sigarayı veren köylümüze seslenir. O da çaresiz gider...

Yaklaşık yarım saat sonra Ruslar bu bölgeye gelir. Büyük Amcamız Hasan'dan da bir daha haber alınamaz... O da şehit olmuştur...

Bozgun büyüktür.
Ruslar ve Rus Ordusu içinde bulunan Ermeni, ve diğer milletlerden askerler, Harşit Nehri'ne kadar gelebilirler. Oradan karşıya geçemezler. Milli bir direnişle karşılaşmışlardır...

Harşit Nehri'ne kadar olan Türk Köylerinde bulunan Türk çocuklarından on iki- on altı yaş aralığında bulunanlar da, size yol yaptıracağız, diye toplanırlar... Bunlar gruplar halinde yerleşim alanlarından uzaklaştırıldıktan sonra, Rusların izin vermesiyle Ermeniler tarafından kurşuna dizilirler... Burada da dedemin Ağabeyleri Mehmef ve Yusuf şehit edilmişlerdir... Mehmet ve Yusuf'un ölüm tarihleri kayıtlarda aynı gündür...

Bizim ailemizden Büyük Savaş döneminde beş şehit vardır. Akraba olan şehitleri saymıyorum...

Sonra "Türkler, Ermenilere genosit uyguladı?" Öyle mi?
Biz, bu acıları yüreğimizde taşıyoruz... Bu sızı hiçbir zaman durmayacaktır.
Bu arada, Büyük Savaşın Çanakkale Cephesi'nde de eşimin dedesi Mahmut, Arıburnu'nda şehit düşmüştür... Adı da 57.Alay Şehitliği Alınlığında yazılıdır.

Bana soruyorlar, milli meselelerde çok duyarlısınız... "Vatan, Bayrak, Türk, Türkiye, Atatürk denilince bu kavramlara kim hücum ediyorsa hemen karşılık veriyorsunuz, neden?"

Biz, "düşman" diye seslenildiğinde, sütre arkasına kaçanlardan değil, "Nerede?" diye seslenenlerdeniz...

Çünkü, biz Çepni Boyundanız...
Yağı(düşman) neredeyse emir beklemeden savaşırız, mücadele ederiz...

Dahili ve harici düşmanlarımıza da bunu beyan ederiz...

Tetik düşürmekten de bir an bile imtina edecek tavrımız yoktur...
Bu böyle biline...

Dedelerimize, Şehitlerimize Allah 'tan rahmet dilerim. Durakları cennet olsun. Dua ile...

Bilgi edinmeniz dileğiyle...

Düşünmeye, okumaya, yazmaya ve konuşmaya devam...''

Bünyamin Nami Tonka